Que comemos?

Cada día levámonos á boca decenas de alimentos. Confiamos en marcas como Kraft, Coca-cola, Nestlé, Danone. Pensamos que os novos alimentos funcionais, aos que se lles atribúe calidades terapéuticas, como ovos enriquecidos con ácidos grasos omega 3, leite e iogures fermentados con cultivos probióticos e cereais con ácido fólico permitirannos vivir máis e mellor. Pero hai un lado escuro daquilo que comemos.

O uso de colorantes, edulcorantes, emulsionantes e saboritzantes é unha práctica habitual á hora de procesar os alimentos que consumimos. En Estados Unidos, e a través da inxesta de comida, calcúlase que cada cidadán toma anualmente 52 quilos de aditivos, feito que xera crecentes doses de intolerancia e alerxias aos mesmos. O ingrediente artificial que máis problemas xera é a sacarina, o máis estendido de todos, xunto coa cola e a cafeína.

Segundo unha investigación realizada na Universidade de Southampton, no 2007, por encargo da Axencia de Estándares Alimentarios do Reino Unido, a mestura de colorantes artificiais alimentiarios co benzoato de sodio, un conservante utilizado en xeados e repostaría, produciría un aumento da hiperactividade en nenos. Como sinalaba o profesor Ruperto Bermejo, experto en colorantes alimentarios da Universidade de Xaén, a solución pasa por substituír os colorantes artificiais por outros de naturais, con todo "para a industria, o custo dos colorantes naturais é moito máis elevado que o dos sintéticos". Unha vez máis os intereses económicos prevalecen por encima das necesidades e o benestar das persoas.

E é que unhas poucas empresas monopolizan cada un dos tramos da cadea agroalimentaria, desde as sementes, pasando polos fertilizantes até a distribución dos alimentos. A distancia entre o campesiño e o consumidor se ha ir alargando nos últimos anos, coa consecuente perda de autonomía por parte do produtor e a crecente mercantilización da comida. Unhas poucas empresas acaban determinando aquilo que comemos: que, como, cando e onde se elaboran os alimentos e que prezo págase polos mesmos tanto na orixe, ao campesiño, como en destino, no supermercado.

O dereito a decidir nas políticas agrícolas e alimentarias non está hoxe garantido. Hai que reivindicar o dereito dos pobos á soberanía alimentaria, o acceso do campesinado á auga, á terra e ás sementes, a poder escoller alimentos libres de transxénicos. Só así a nosa seguridade alimentaria será unha realidade.
 
*Esther Vivas é coautora de De o campo ao prato (Icaria ed., 2009).
**Artigo publicado no O Punt, 09/08/2010.

 

proxecto fiare galiza