Os supermercados destrúen postos de traballo

"Por cada posto de traballo que crea un supermercado destrúese un e medio"
Aproveitamos a presenza de Esther Vivas nas I Xornadas de Agrobiología en Ulldecona para entrevistala.

Viñeches ás Terras do Ebro a falar sobre Crise e Soberanía Alimentaria. Poderías explicar un pouco estes conceptos?

A soberanía alimentaria exponse como unha alternativa á crise alimentaria actual. Hoxe aínda que se producen máis alimentos que nunca na historia, unha de cada seis personas no mundo pasa fame.

Como se explica?

Pois porqué se non tes diñeiro para pagar o prezo destes alimentos non comes. As políticas neoliberais que se viñeron aplicando no últimos trinta anos (débeda externa, liberalización comercial sen concesións, privatización dos servizos públicos, etc.) condenaron os países do Sur a unha espiral de dominación e de pobreza. No noso país levouse a cabo unha crecente privatización dos servizos públicos, especulación co territorio, deslocalización empresarial e desaparición do campesinado local e familiar. Hoxe pouco máis do 2% da poboación activa en Cataluña é campesiña e a súa renda diminúe ano tras ano, situándose nun 55% da renda xeral.

É neste contexto onde se expón recuperar a nosa soberanía alimentaria: o dereito a decidir de onde vén e como se produciu o que comemos, a controlar as políticas de produción agrícola, a comer alimentos libre de transxénicos, cultivados localmente, dando apoio a unha agricultura de proximidade que teña acceso á terra, á auga, ás sementes.

Unha das prácticas que defendes é a agricultura ecolóxica. Poderías explicarnos en que consiste? Que lle dirías a un campesiño que nunca se expuxo de cultivar deste xeito?

Cando falamos de produción agrícola alternativa utilizamos o concepto de agroecología que implica apostar por unha agricultura respectuosa co territorio, co campesinado familiar e o medio ambiente. Trátase dunha aproximación social e ecolóxica.

Para animar á xente a producir ecolóxico, hai que sinalar cara a onde nos levou o modelo dominante de agricultura intensiva, industrial, petrodependente, deslocalizada? conduciunos a unha crise alimentaria e do mundo campesiño sen precedentes. Hai, pois, unha alternativa que pasa por unha produción agroecológica e por unha distribución e comercialización de proximidade, establecendo relacións directas entre os produtores e os consumidores, a través de grupos e cooperativas de consumo, mercados de venda directa, etc. Hai que sinalar que estes modelos alternativos e autogestionados cada vez teñen máis demanda e boa acollida. De feito, hoxe en día pódese dicir que a demanda de produción agroecológica supera a oferta.

Unha polémica que apareceu na nosa vila ultimamente é a posible instalación dun hipermercado Carrefour. Desde o Concello e o grupo promotor xustifica esta implantación dicindo que achegará postos de traballo e riqueza ao pobo nun contexto de crise económica e desemprego, desde outros sectores, con todo, considérase que isto prexudicará ao pequeno comercio da cidade e os agricultores locais, xa de seu bastante deteriorados. Como persoa que estudou este tipo de relacións e que pode achegar datos respecto diso, cal sería a túa opinión? Son este tipo de proxectos unha boa alternativa ao paro e a crise?

Varios estudos demostran que o modelo de gran distribución (supermercados, hipermercados, cadeas de desconto) ten un impacto moi negativo en todos os actores que participan na cadea de produción agroalimentaria (agricultura, traballadores, consumidores, etc.) Así como no medio ambiente e no comercio local.

Debemos ter en conta que, segundo varios informes, por cada posto de traballo que crea un supermercado destrúense un e medio, á vez que se trata de traballos precarios con xornadas e horarios irregulares que xeran serias dificultades para conciliar a vida laboral coa social e familiar.

En canto ao comercio local, no últimos trinta anos, na medida que este modelo de gran distribución impúñase nos nosos pobos e cidades, o pequeno comercio tendía a desaparecer. Se en 1998 existían en todo o Estado 95 mil tendas, en 2004 só quedaban 25 mil. Co que iso implica de perda de economías locais e de formas de relacións sociais e veciñais.

*Entrevista realizada por Oriol Fuster Cabrera.

 

 

proxecto fiare galiza