Joseph Bové en folga de fame contra os transxénicos

Joseph Bové é un político e sindicalista francés do sector agrícola, figura relevante do movemento do altermundismo, portavoz desde 1993 da organización internacional Vía Campesiña. Foi candidato á presidencia da República Francesa nas eleccións de 2007.    
Bové liderou algunhas accións do movemento dos faucheurs volontaires ou dos "segadores voluntarios", unha agrupación de agricultores formada en 2003 que se opón aos cultivos de organismos xeneticamente modificados (OMX) mediante a destrución das plantacións, accións criminais de acordo ao código penal francés. Con axuda de activistas hindús, Bové asaltou un cultivo de arroz transxénico pertencente ao organismo público de investigacións do Centre de coopération internationale en recherche agronomique pour lle développement (CIRAD), acción pola que sería procesado no 2005 e condenado a dez meses de cadea. Agora o activista campesiño francés Joseph Bové iniciou o día 3 de xaneiro deste ano un xaxún voluntario ao pé da Torre Eiffel para esixir ao goberno a prohibición dos organismo modificados xeneticamente (OMX).
Un transxénico (Organismo Modificado Xeneticamente, OMX) é un organismo vivo que foi creado artificialmente manipulando os seus xenes. As técnicas de enxeñería xenética consisten en illar segmentos do ADN (o material xenético) dun ser vivo (virus, bacteria, vexetal, animal e ata humano) para introducilos no material hereditario doutro.
Por exemplo, o millo transxénico que se cultiva no Estado Español leva xenes de bacteria que lle permiten producir unha sustancia insecticida.

A diferenza fundamental coas técnicas tradicionais de mellora xenética é que permiten franquear as barreiras entre especies para crear seres vivos que non existían na natureza. Trátase dun experimento a gran escala baseado nun modelo científico que está en dúbida.

Algúns dos perigos destes cultivos para o medio ambiente e a agricultura son o incremento do uso de tóxicos na agricultura, a contaminación xenética, a contaminación do chan, a perda de biodiversidade, o desenvolvemento de resistencias en insectos e "malas herbas" ou os efectos non desexados noutros organismos. Os efectos sobre os ecosistemas son irreversibles e imprevisibles.

Os riscos sanitarios a longo prazo dos OMX presentes na nosa alimentación ou na dos animais cuxos produtos consumimos non se están avaliando correctamente e o seu alcance segue sendo descoñecido. Novas alerxias, aparición de novos tóxicos e efectos inesperados son algúns dos riscos.

Os OMX reforzan o control da alimentación mundial por parte dunhas poucas empresas multinacionais. Son unha das armas predilectas destes ditadores da alimentación, e lonxe de constituír un medio para loitar contra o fame, aumentan os problemas alimentarios. Os países que adoptaron masivamente o uso de cultivos transxénicos son claros exemplos dunha agricultura non sostible. Na Arxentina, por exemplo, a entrada masiva de soia transxénica exacerbou a crise da agricultura cun alarmante incremento da destrución dos seus bosques primarios, o desprazamento de campesiños e traballadores rurais, un aumento do uso de herbicidas e unha grave substitución da produción de alimentos para consumo local.

A solución ao fame e a desnutrición pasa polo desenvolvemento de tecnoloxías sostibles e xustas, o acceso aos alimentos e o emprego de técnicas como a agricultura e a gandería ecolóxicas. A industria dos transxénicos utiliza o seu poder comercial e influencia política para desviar os recursos financeiros que requiren as verdadeiras solucións.

Eu son partidario da aplicación do principio de precaución e opóñome polo tanto a calquera liberación de OMX ao medio ambiente. Os ensaios en campo, ata a pequena escala, presentan igualmente riscos de contaminación xenética, polo que tamén deben prohibirse.

Non estou contra a biotecnoloxía sempre que se faga en ambientes confinados, controlados, sen interacción co medio. A pesar do gran potencial que ten a bioloxía molecular para entender a natureza e desenvolver a investigación médica, isto non pode ser empregado como xustificación para converter o medio ambiente nun xigantesco experimento con intereses comerciais.


Como vicepresidente da cooperativa Árbore informo que:

* ao Estado Español chegan uns 6 millóns de toneladas de soia, das cales aproximadamente o 66% é transxénico, e un millón e medio de toneladas de millo que foron cultivados en países que optaron polo uso masivo de transxénicos.
* o Estado Español é o único da Unión Europea que cultiva transxénicos a gran escala e que en 2007 cultiváronse unhas 75.000 hectáreas de millo modificado con xenes de bacterias.
* dúas terceiras partes dos alimentos que inxerimos conteñen derivados de soia e de millo.
* nos cultivos transxénicos empréganse moitos produtos tóxicos, ao contrario do que din as empresas que os promoven, co consecuente dano para o medio ambiente e a saúde.
* estase experimentando con xenes de vaca en plantas de soia, con xenes de polilla en mazá e ata con xenes de rata en leituga.
* que desde o 18 de abril de 2004 todos os alimentos (excepto os produtos derivados de animais como a carne, leite e ovos) procedentes de colleitas transxénicas teñen que ter na etiqueta a mención "modificado xeneticamente"


Tamén quero denunciar publicamente o perigo que pode constituír para a saúde alimentaria a utilización de millo modificado xenéticamente e mostrar o meu apoio á folga de fame emprendida por Joseph Bové e outros activistas que loitan contra este tipo de produtos agrícolas modificados.

Como vicepresidente de Árbore Consumo Consciente Sociedade Cooperativa Galega esixo a retirada inmediata do mercado do millo transxénico MON 810 así como unha revisión en profundidade do sistema Europeo de avaliación de riscos e aprobación de transxénicos.
Esixo, tamén, ao goberno español que, de xeito urxente:
* Decrete unha moratoria que evite a liberación comercial ao medio ambiente de OMX mentres non se dean as condicións políticas, legais e técnicas para garantir a continuidade da agricultura convencional e ecolóxica libre de transxénicos e para protexer a saúde dos ecosistemas e dos consumidores.

* Paralice de forma inmediata a importación de cultivos modificados xeneticamente, aínda que sexan variedades autorizadas, mentres non se dean as mencionadas condicións.

* Elabore unhas normas sobre coexistencia dos cultivos modificados xeneticamente, convencionais e ecolóxicos que -entre outros moitos aspectos- reflictan as esixencias de moitos colectivos da sociedade civil no concernente a: o concepto de coexistencia (é moito máis que un concepto económico), a protección das sementes, as distancias entre campos de cultivo, o rexistro e autorización de sementa, a responsabilidade en caso de contaminación e as zonas libres de transxénicos.

* Estableza un sistema de avaliación de riscos ambientais, sanitarios, económicos e sociais real e crible.

* Garanta que a trazabilidade e a etiquetaxe sexan tratados con seriedade desde as diferentes administracións.

Como vicepresidente de Árbore opino que previr a contaminación xenética e o resto de efectos negativos dos cultivos transxénicos debe ser a prioridade número un da Consellería do Medio Rural e do Ministerio de Agricultura en materia agroalimentaria

Oscar Lomba, vicepresidente de ARBORE
 

 

proxecto fiare galiza