Eiquí os bancos non quebran

...porque en España creban as persoas. No mundo civilizado, se unha familia deixa de pagar a hipoteca, o banco queda coa casa e a familia queda na rúa; punto e final. É cruel, pero polo menos non é sádico. En España, se unha familia non pode pagar, o banco a desahucia e é entón cando realmente empezan os problemas. A casa vaise, pero a débeda permanece. O banco malvende o piso a través dunha escura poxa, onde varias mafias repártense as talladas, e despois reclama ao hipotecado o que falte por pagar tras a venda. A esa resta entre o prezo do piso en plena burbulla e o saldo dunha poxa hai que sumar os intereses do crédito, os intereses de penalización, os custos xudiciais e as minutas dos avogados.

O resultado adoita ser atroz. Como a historia de Jaime Abelardo, que publicou hai uns días The New York Times (http://www.nytimes.com/2010/10/28/world/europe/28spain.html ): un ecuatoriano residente en Barcelona que se hipotecou para comprar un piso de 220.000 euros e agora debe 260.000; por suposto, tamén perdeu o piso. O seu pesadelo non é anecdótico. Segundo un recente informe da Unión de Consumidores de Catalunya e a Asociación de Usuarios de Caixas e Seguros de Catalunya, máis de duascentas mil familias en España caeron nesta trituradora entre 2007 e 2009; ninguén sabe aínda cantas van este ano, aínda que outros informes din que hai 1,4 millóns de cidadáns ao bordo da bancarrota persoal.

A razón deste dislate? Que nesta democracia hipotecada que presume de dous dos bancos máis grandes do planeta, a draconiana lei ordena que mesmo as hipotecas estean apoiadas coma se fosen créditos persoais, por todo o patrimonio presente e futuro, por medio dun procedemento onde todas as garantías están ao lado do que sempre gana, da banca. No mundo civilizado, son as casas as que se hipotecan. En España, hipotecamse ás persoas.

 

proxecto fiare galiza